بلى : در صورتى كه شفيع مخبر را در اخبار به بيع تصديق كند از نظر حكم مثل صورتى است كه بيع از نظر وى ثابت باشد از اينرو مىتواند اخذ بشفعه كند ، چنانچه اگر شفيع بصدق مخبر مطلع و آگاه بوده و بواسطه امر خارجى و قرينه‌اى كه در نزدش قائمست خبر مخبر را ثابت بداند حكم شفعه در حقّش مترتب مىگردد . قوله : و لابد من ثبوت البيع عنده : ضمير در [ عنده ] به شفيع راجع است . قوله : و المرئة مطلقا : چه عادله بوده و چه اين طور نباشد . قوله : و اكتفى به المصنف ( ره ) : ضمير در [ به ] به [ وجه ] راجعست . قوله : مع القرينة : يعنى مع القرينة على صدقه . قوله : نعم لو صدّق المخبر : ضمير مستتر در [ صدّق ] به شفيع راجعست . قوله : كان كثبوته فى حقّه : ضمير مستتر در [ كان ] به تصديق شفيع و ضمير مجرور در [ كثبوته ] به بيع و در [ فى حقّه ] بشفيع عائد است . قوله : و كذا لو علم صدقه بامر خارج : ضمير مستتر در [ علم ] به شفيع و ضمير مجرورى در [ صدقه ] به مخبر راجع بوده و مقصود از [ امر خارج ] قرينه‌اى است كه در خارج بر صدق مخبر قائم شود . متن : و لا تسقط الشفعة بالفسخ المتعقب للبيع بتقايل ، أو فسخ بعيب أما مع التقايل فظاهر ، لأنه لاحق